Όμορφες εικόνες από τα Ζαγοροχώρια!

Πηγαίνοντας πρόσφατα  με φίλους μια εκδρομή στα Ζαγοροχώρια, με τελικό προορισμό το Ηλιοχώρι, απολαύσαμε στη διαδρομή πολύ όμορφες εικόνες, τις οποίες αποθανατίσαμε με τη φωτογραφική μας μηχανή.

 
Σκέφθηκα βέβαια ότι τις εικόνες αυτές  θα ήθελαν να τις απολαύσουν και κάποιοι  από τους  επισκέπτες-αναγνώστες της σελίδας μας, γι΄ αυτό και σας τις παραθέτω. 

Οικία στο Τσεπέλοβο

Από κήπο στο Τσεπέλοβο

Άλογα που βόσκουν

Η γουρούνα με το γουρουνάκι της διέρχονται το οδόστρωμα

Καλντερίμι στο Σκαμνέλι

Καταράκτης στο Ηλιοχώρι

Το ανωτέρω άρθρο πάρθηκε από ένα νέο και αξιόλογο blog , το   http://iliochori.blogspot.com/  το οποίο και θεωρούμε πως έχει πολλά να δώσει σε όλους μας!!!  

Αισθητικό Δάσος Ιωαννίνων!!!

Η πόλη των Ιωαννίνων έχει το μοναδικό πλεονέκτημα να βρίσκεται σε επαφή με δύο ιδιαίτερης αισθητικής αξίας χώρους, τη λίμνη και το δάσος.

Η λίμνη Παμβώτιδα, η δεύτερη παλαιότερη μετά την Οχρίδα (ή Αχρίδα) λίμνη της Ευρώπης, δημιουργήθηκε στο τέλος της Μειόκαινου προς την Πλειόκενο περίοδο, περί τα πέντε εκατομμύρια χρόνια πριν.

Σε αντίθεση, τα δασύλλια των Ιωαννίνων είναι πολύ πρόσφατα. Η ηλικία τους είναι μόλις 65-80 έτη.

Τα δασύλλια δημιουργήθηκαν τμηματικά, κατά θέσεις, με τεχνιτή αναδάσωση η οποία ξεκίνησε το έτος 1928 στη θέση «Μεϊντάνι». Μαρτυρία αυτής της πρώτης αναδάσωσης μπορείτε να δείτε στο φύλλο της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ της 28.11.1978 Εδώ.

Ως γραμματέας του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ιωαννίνων, έχω την τύχη να ασχολούμαι και να ενημερώνομαι για διάφορα περιβαλλοντικά θέματα της περιοχής μου.

Σε συζητήσεις με συμπολίτες μου διαπίστωσα ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι τα δασύλλια της πόλης μας είναι τεχνητά, οι περισσότεροι θεωρούν ότι ανέκαθεν βρίσκονταν εκεί.

Ενδεχομένως η έλλειψη ενημέρωσης και η επακόλουθη αδιαφορία, είναι βασικές συνιστώσες στη διαιώνιση, επιδείνωση και μη δράση για την άρση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.


Προτρέπω τους Γιαννιώτες φίλους να ενημερωθούν για το Σύλλογο Προστασίας Περιβάλλοντος Ιωαννίνων ο οποίος δραστηριοποιείται στην πόλη από το 1976, και γιατί όχι να εγγραφούν μέλη του. Πιστέψτε με θα έχετε πολλά να κερδίσετε :-)
Αίτηση Εγγραφής Μέλους Εδώ

Η μεταμόρφωση των γυμνών λόφων στα σημερινά δασύλλια απεικονίζεται στις παρακάτω φωτογραφίες πριν και μετά τις τεχνητές αναδασώσεις.


ΑΠΟΨΙΣ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΜΝΗΝ, εκδ. Γ. Δημητριάδης, Ιωάννινα (1899) (Εδώ)

Σημερινή άποψη των Ιωαννίνων

ΙΩΑΝΝΙΝΑ, ΝΗΣΟΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ, εκδ. Ι. Ιωαννίδης, Ιωάννινα (1905) (Εδώ)

Σημερινή άποψη του νησιού


ΠΗΓΗ:    http://kossak71.blogspot.com 

Αστεροσκοπείο Ζαγορίου

Κτίριο Αστεροσκοπείου, αίθουσα διαλέξεων - 06.08.2005

ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ ΖΑΓΟΡΙΟΥ

Στα τέλη του 2004, ιδρύθηκε ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός με τίτλο «ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ ΖΑΓΟΡΙΟΥ», με έδρα το ΔΔ Φραγκάδων του Δήμου Τύμφης Ζαγορίου. Σκοπός του Αστεροσκοπείου είναι η διάδοση της Αστρονομίας, η δημιουργία Λαϊκού Αστεροσκοπείου στο Ζαγόρι και η εκτέλεση διάφορων αστρονομικών παρατηρήσεων .

Το διοικητικό συμβούλιο του Αστεροσκοπείου Ζαγορίου αποτελείται από τους τρεις ιδρυτές του - Ν. Ματσόπουλο, Κ. Σακκά, Χ. Καμπάνη - με πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο τον κ. Νίκο Ματσόπουλο, και δύο εκπροσώπους του Δήμου Τύμφης.

Οι εγκαταστάσεις του Αστεροσκοπείου περιλαμβάνουν ένα πετρόκτιστο κτίριο εμβαδού 90 τμ με αυλή εμβαδού 500 τμ στην κεντρική πλατεία του ΔΔ Φραγκάδων, όπου στεγάζεται μια πλήρως εξοπλισμένη αίθουσα διαλέξεων και παρουσιάσεων, υπολογιστικά συστήματα και βιβλιοθήκη, καθώς και μία έκταση 2000τμ σε υψόμετρο 960 μέτρων, όπου έχει αρχίσει η εγκατάσταση διαφόρων τηλεσκοπίων. Τα πρώτα τηλεσκόπια του αστεροσκοπείου είναι ένα Meade LX200 12 ιντσών, ένα Meade LX200 10 ιντσών, ένα ισημερινό Cassegrain 14 ιντσών, ένα computerized dobsonian 16 ιντσών, ένα αχρωματικό διοπτρικό 5 ιντσών, ένα νευτώνειο 8 ιντσών, ένα νευτώνειο 6 ιντσών και ένα ηλιακό τηλεσκόπιο 3 ιντσών. Υπάρχει βοηθητικός εξοπλισμός που αποτελείται από 5 φωτογραφικές μηχανές, τρεις CCD εικονολήπτες, ένα φωτοηλεκτρικό φωτόμετρο και δύο καταγραφικά. Παράλληλα, έχει εγκατασταθεί ένας πλήρης αυτογραφικός μετεωρολογικός σταθμός. 

Πέτρινο γεφύρι, Φραγκάδες, φωτογραφία Ν. Ματσόπουλου

Φραγκάδες, πάνω από τα σύννεφα, υψόμετρο +960 m, φωτογραφία Ν. Ματσόπουλου 

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ:   http://kossak71.blogspot.com

Ιωάννινα – Στη λίμνη Παμβώτιδα

Η λίμνη Παμβώτιδα των Ιωαννίνων βρίσκεται σε ύψος 470 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, με μέγιστο βάθος 11 μ. κι επιφάνεια 22,8 τ.χλμ. Αν βρεθείτε στην περιοχή της Παμβώτιδας αξίζει να περιηγηθείτε στα Μοναστήρια του νησιού. Η Μονή Φιλανθρωπινών πήρε το όνομα της από τη μεγάλη βυζαντινή οικογένεια που την ίδρυσε το 1292 ενώ στα κελιά της Μονής Παντελεήμονος στεγάζεται μουσείο και η βιβλιοθήκη των μοναστηριών του νησιού.
Η λίμνη Παμβώτιδα αποτελεί σημαντικό οικοσύστημα με τεράστια ποικιλία από ιχθυοπανίδα (καραβίδες, γουλιανοί, κηπρίνοι, αγριόπαπιες, χέλια) καθώς και πολλά αμφίβια και μεταναστευτικά πουλιά. Τα νερά της προέρχονται από χείμαρρους και φυσικές πηγές. Η αλιευτική εκμετάλλευσή της έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Μάλιστα αποτελεί κέντρο διεθνών Αθλητικών Οργανώσεων για αθλήματα όπως το σκι, η κωπηλασία και το καγιάκ.

ΠΗΓΗ: http://www.ert.gr/

Τα μυστικά του Αλή Πασά Ιωαννίνων

Ενα αρχείο, με έγγραφα γραμμένα στην ελληνική, φωτίζει ένα κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας λίγο πριν από την Επανάσταση του 1821

Της Ολγας Σελλα

«Υψηλώτατε, μεγαλοπρεπαίστατε, ντεβλετλή, μερχαμετλή βεζήρ εφένδη μου, τη υψηλώτητά σου σκλαβικώς προσκυνό, τον μεγαλοδίναμον θεόν παρακαλώ να σου αυξάνη το οτζάκι σου με ώλλα τα χαϊρλή μουράτια της καρδιάς σου, αμήν...».

Μ' αυτό τον τρόπο απευθύνονταν για 33 ολόκληρα χρόνια οι υποτελείς του πιο γνωστού πασά στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, του Τεπελενλή. Ενα πρόσωπο καθόλου τυχαίο για την περίοδο που έζησε και επηρέασε και καθόλου αδιάφορο για τους ιστορικούς, μια προσωπικότητα που έχει απασχολήσει τους μελετητές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλούς μύθους του νεότερου ελληνικού κράτους, αλλά και σε λαϊκά μυθιστορήματα, σε ταινίες, σε τραγούδια, ακόμα και σε σίριαλ! Κι αν μέχρι σήμερα είχαμε σχηματίσει μιαν εικόνα αυτής της σύνθετης και πολύπλοκης προσωπικότητας μέσα από την ιστορία ή τα σχεδιάσματα βιογραφίας του, σήμερα μπορούμε να παρακολουθήσουμε πώς δρούσε, πώς κυβερνούσε, πώς συναλλασσόταν, πώς συμπεριφερόταν στους υποτελείς, τους υπηκόους ή τα μέλη της οικογένειάς του, μέσα από τις σελίδες τεσσάρων τόμων, που μόλις κυκλοφόρησαν το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Το υλικό

Ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος με τη συνεργασία των Δημήτρη Δημητρόπουλου και Παναγιώτη Μιχαηλάρη μετέγραψαν τα 1469 έγγραφα που βρίσκονται στο Αρχείο Αλή Πασά, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, τα σχολίασαν, και επιμελήθηκαν το υλικό των τεσσάρων αυτών τόμων. Και δίνουν -κι όχι μόνο στους ιστορικούς- ένα γοητευτικό, πλούσιο και ενδιαφέρον ανάγνωσμα που διαφωτίζει «ένα κεντρικό πρόσωπο, θεσμικά και γεωγραφικά, στην πιο καίρια στιγμή της ελληνικής ιστορίας».

Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος χαρακτηρίζει όσα περιέχονται σ' αυτούς τους τέσσερις τόμους σαν «ένα ορυχείο που έχει μέσα πολύτιμα μέταλλα». Δεν είναι τα μόνα έγγραφα που σχετίζονται με τον Αλή Πασά. Είναι όμως αυτά που βρέθηκαν στην έδρα του. Και το σημαντικό είναι πώς είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα. Ενα αρχείο που αρχικά περιήλθε στα χέρια του Κωνσταντινουπολίτη λόγιου Ιωάννη Χώτζη και κατόπιν στον Αιγυπτιώτη Δαμιανό Κυριαζή απ' όπου και έφτασε στις συλλογές της Γενναδείου Βιβλιοθήκης. Ενα υλικό που στη δεκαετία του 1930 είχε εξάψει τη φαντασία κάποιων Αθηναίων λογίων, οι οποίοι φαντάζονταν ότι περιείχε απίστευτα μυστικά, που θα απαντούσαν σε μεγάλα ερωτήματα της ελληνικής ιστορίας.

Η καθημερινότητα

Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος μας προσγειώνει. «Τα έγγραφα του Αλή Πασά είναι όλη η καθημερινότητά του, οι σχέσεις του με τα ανώτερα κλιμάκια εξουσίας, και είναι σπουδαίες μαρτυρίες για πράξεις και γεγονότα της ζωής του. Μέσα από την αλληλογραφία με απεσταλμένους του στην Κωνσταντινούπολη, έχουμε για πρώτη φορά μια πρωτογενή πληροφόρηση για τις σχέσεις του με την Υψηλή Πύλη. Διαφαίνονται οι σχέσεις του με τους γιους του, και ιδιαίτερα με τον Βελή. Περιέχονται επίσης κάποια μεμονωμένα έγγραφα που επανατοποθετούν στον χρόνο ιστορικά γεγονότα, για τα οποία μέχρι σήμερα είχαμε άλλη ενημέρωση. Οπως το έγγραφο που δείχνει ότι η κυρα-Φροσύνη δεν θανατώθηκε το 1801, όπως γνωρίζαμε, αλλά αργότερα, μια που στο αρχείο του Αλή Πασά βρέθηκε επιστολή που της απευθύνεται με χρονολογία 1803!

Για μένα το σημαντικότερο είναι ότι παρακολουθούμε -όχι κάθε μέρα, αλλά συστηματικά- μια ομαλή ροή της εξουσίας, την καθημερινότητά της, τα γεγονότα και τις επιδιώξεις ενός πανίσχυρου προσώπου. Ολα έχουν μια θέση σ' αυτό που είναι ο ίδιος και το σύστημά του. Αυτό κυρίως μας δίνει το αρχείο του. Είναι συνοριακός πασάς και συνομιλεί με τέσσερις μεγάλες δυνάμεις. Εν τέλει είναι ένα κεντρικό πρόσωπο της ελληνικής ιστορίας στα τέλη του 18ου αιώνα, και στις πρώτες δεκαετίες του 19ου, λίγο πριν την ελληνική Επανάσταση», συμπληρώνει ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος.

Η Επανάσταση του 1821 πόσο υπάρχει σ' αυτό το αρχείο, τον ρωτάμε; «Δεν φτάνει στην ελληνική Επανάσταση, διότι ήδη από το 1820 αποκηρύσσεται από την Πύλη και αρχίζει η πολιορκία του. Ο προσεκτικός αναγνώστης όμως θα βρει ισχυρές ενδείξεις για τη σχέση του με την ελληνική επανάσταση μέσω της νεόκοπης ρωσοφιλίας του. Ο Αλή Πασάς είχε καταλάβει ότι κάτι γίνεται, αντελήφθη ότι μέσα ήταν οι Ρώσοι (που στην πραγματικότητα ήταν οι Ελληνες της Ρωσίας) και προσπάθησε να αποκτήσει με τους Ρώσους κάποιες επαφές που όμως δεν ευδοκίμησαν», μας εξηγεί ο Βασ. Παναγιωτόπουλος.

Ληστής και ηγεμόνας

Τελικά ποιος ήταν ο χαρακτήρας του μακροβιότερου πασά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Ενας «όψιμος μεσαιωνικός ηγεμόνας ή ένας Αλβανός-μουσουλμάνος πασάς στα χρόνια της οθωμανικής αποδιοργάνωσης;». Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος στην αναλυτικότατη εισαγωγή του επιχειρεί το ψυχογράφημα και το πορτρέτο του: «Στα όρια της ιδιοφυΐας και της νεύρωσης, ιδιοτελής και ισχυρογνώμων, επίμονος και επίβουλος, ο Αλή Πασάς διαχειρίστηκε τις πολιτικο-διπλωματικές συνθήκες της εποχής του και τις ατέλειες του οθωμανικού διοικητικού συστήματος με σκοπό την ίδρυση μιας κληρονομικής Ηγεμονίας -ένα σχέδιο που μέσα από απερίγραπτα δαιδαλώδεις διαδρομές, το έφθασε στα όριά του και στο άδοξο τέλος του. (...) Μια προσωπικότητα, που ξεπερνώντας τις συνθήκες της αφετηριακής συγκρότησής της, έφθανε σε σημείο μιας ακοίμητης εποπτείας επί των πραγμάτων αλλά και, ταυτόχρονα, μιας παροιμιώδους αδυναμίας κατανόησης των συνθηκών και των ορίων του εαυτού του και της εποχής του». Ενας ηγέτης που «βουτηγμένος στη δεισιδαιμονία και σε μια βαθιά λαϊκή, δηλαδή «αμαρτωλή», θρησκευτικότητα, φορέας ενός πρωτόγονου αξιακού συστήματος, το μόνο που μπορούσε να κατορθώσει ήταν η καταπολέμηση των αντιπάλων του, στο εσωτερικό του πασαλικίου και στις γειτονικές περιοχές επέκτασης της κυριαρχίας του ή εκείνων, που στην αβυσσαλέα καχυποψία του, θεωρούσε ως αντιπάλους του» (τ. Δ΄ σ. 17-18). Οπωσδήποτε μια περίπλοκη περίπτωση ενός πασά που ήταν παρών σε μια καθοριστική περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Σ' αυτή την τετράτομη έκδοση μας αποκαλύπτονται μερικά ακόμη από τα «μυστικά» του και πολλές διαδρομές του σε μια καίρια στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://portal.kathimerini.gr

Το κεφαλοχώρι των Τζουμέρκων

Π Ρ Α Μ Α Ν Τ Α

Τα Πράμαντα ή η Πράμαντα, όπως συνηθίζεται να λέγεται, ονομαστό μαστοροχώρι με πολλές κτηνοτροφικές οικογένειες, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κοινότητα των Δυτικών Τζουμέρκων με 1500 κατοίκους κατά την απογραφή του 1991.

Βρίσκεται 65χλμ. ΝΑ των Ιωαννίνων και 70χλμ. ΒΑ της Άρτας, πόλεις με τις οποίες έχει καθημερινή οδική συγκοινωνία και επικοινωνία, αφού σε κάθε μία από αυτές κατοικούν περισσότερες από πεντακόσιες οικογένειες Πραμαντιωτών.
Ο οικισμός, χτισμένος σε υψόμετρο 840μ. αμφιθεατρικά στους πρόποδες της Στρογγούλας (2.107 μ.), ίσως τις πιο επιβλητικής κορυφής των πολυτραγουδισμένων Τζουμέρκων, πλαισιώνεται από τους συνοικισμούς Τσόπελα και Χριστοί οι οποίοι αποτελούν την προγονική κοιτίδα των Πραμαντιωτών, στις όχθες του Αράχθου.

Στη σημερινή του θέση ο οικισμός πιθανολογείται πως αναπτύχθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα. Τον πρώτο οικισμό δημιούργησαν μέτοικοι κτηνοτρόφοι από τους Χριστούς και αργότερα φυγάδες καταδιωκόμενοι κυρίως από την Ήπειρο, που βρήκαν καταφύγιο λόγω του δυσπρόσιτου της περιοχής. Γίνεται κέντρο κλεφταρματολών και συμμετέχει στον αγώνα του 1821. Από εδώ και το γειτονικό χωριό των Μελισσουργών στρατολογεί ο Γ. Καραϊσκάκης το πρώτο του επαναστατικό σώμα. Τα Πράμαντα παίρνουν μέρος στις επαναστάσεις του 1854, 1866, 1878 για να απελευθερωθούν από τον Τουρκικό ζυγό τον Ιούνιο του 1881.

Το 1883 ιδρύεται ο Δήμος Πραμάντων, που λειτουργεί ως το 1912. Ως κοινότητα συνενώνεται το Φθινόπωρο του 1998 με τις γειτονικές κοινότητες των Ραφταναίων και Αμπελοχωρίου και επαναλειτουργεί πλέον ως Δήμος.
Σήμερα στα Πράμαντα λειτουργούν πολλές υπηρεσίες, κέντρο υγείας, σχολεία, δανειστική βιβλιοθήκη, καταστήματα, ταβέρνες, κέντρα διασκέδασης και ξενοδοχείο.

Οι φυσικές ομορφιές είναι άπειρες. Η κεντρική πλατεία με τον υπεραινώβιο πλάτανο και την ιστορική βρύση "Αράπης".
Η κεντρική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, το στολίδι του χωριού. Το ιστορικό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, η εκκλησία της Ασπροκλησσιάς στο δάσος του Μαρκοπούλου, ο παραδοσιακός νερόμυλος των Χριστών, το θαυμάσιο σπήλαιο "Ανεμότρυπα", το ορειβατικό καταφύγιο στο "ίσιωμα", το νερό των πηγών "Σκάλα" με θεραπευτικές ιδιότητες και "Αγκάθι" που εμφιαλώνεται στους Μελισσουργούς, είναι μερικά από αυτά που αξίζει να γνωρίσει ο επισκέπτης.

Πάνω από όλα όμως αξίζει να γνωρίσετε τους φιλόξενους κατοίκους, που είναι άνθρωποι με εμπορική, πνευματική και πολιτιστική ταυτότητα.

κείμενο: Σύλλογος Πραμαντιωτών Ιωαννίνων - 1998



Πράμαντα και η κορυφή Καρκαδίτσα

Τα Πράμαντα χωμένα στα δέντρα

Η πλατεία στα Πράμαντα................................................ ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΑ ΠΡΑΜΑΝΤΑ

ΠΗΓΗ: http://www.pramanta.gr
ΦΩΤΟ: http://photohellas.blogspot.com

ΖΑΓΟΡΟΧΩΡΙΑ.....

Τα Ζαγοροχώρια είναι ένα δίκτυο από 46 πανέμορφα χωριά, όπου κανείς μπορεί να βρει ό,τι ζητάει.
Χωριά με ζωή ή με ηρεμία, χωριά με απίστευτη θέα ή χωριά μέσα στο δάσος.
Δάση αλλά και ξερές κορυφές, πεντακάθαρα ποτάμια όπως ο Βοϊδομάτης αλλά και αλπικές λίμνες, όπως οι δρακόλιμνες.
Στα Ζαγοροχωρια ο επισκέπτης επίσης μπορεί να θαυμάσει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική από πέτρα και ξύλο που είναι τα κύρια υλικά από τα οποία φτιαχνόντουσαν και φτιάχνονται ακόμη τα σπίτια ( Τα περισσότερα χωριά στο Ζαγορι, είναι χαρακτηρισμένα παραδοσιακοί οικισμοί με το διάταγμα Ζαγορίου).
Η χαράδρα του Βίκου (ή αλλιώς φαράγγι του Βικου) είναι επίσης ένα αξιοθέατο που αξίζει όχι μόνο να δείτε αλλά και να περπατήσετε μιας και διασχίζεται από ευρωπαϊκό μονοπάτι με σήμανση.
Οι δραστηριότητες που μπορείτε να κάνετε πολλές. Κάποιες από αυτές είναι πεζοπορία, ιππασία, αναρρίχηση, ορειβασία, rafting, κανό / καγιάκ, mountain bike.
Ο κόσμος κάτι παραπάνω από φιλόξενος και φιλικός.
Τα παραδοσιακά φαγητά υπέροχα! Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε τις περίφημες πίτες, τα γλυκά του κουταλιού και τα κρεατικά της περιοχής που είναι υπέροχα. Συνοδεύστε το φαγητό σας με ωραίο κόκκινο κρασί της περιοχής, και περάστε τα βράδια σας πίνοντας το ντόπιο τσίπουρο.

ΠΗΓΗ: http://www.zagoroxoria.gr

"Η μεγάλη, νοσταλγική επιστροφή"

"Ο Λουφτού Καραντάγ είναι 96 ετών, γεννηθείς το 1914 στα Γιάννινα. Τουρκογιαννιώτης βέρος. Έφυγε από τα Γιάννινα μαζί με χιλιάδες άλλους Τουρκογιαννιώτες στην ηλικία των 10 ετών, κατά την εφαρμογή της Συνθήκης της Λοζάννης για την ανταλλαγή πληθυσμών, που άρχισε να εφαρμόζεται και στα Γιάννινα το 1923 και ολοκληρώθηκε περί τα 1925.Ο Λουφτού εξακολουθεί να μιλά πολύ καλά την ελληνική γλώσσα και μάλιστα με την γιαννιώτικη προφορά και τα γλωσσικά ιδιώματα της εποχής του. Λίγο πριν κλείσει έναν αιώνα ζωής ο Λουφτού, ο...

γηραιότερος επιζών Τουρκογιαννιώτης που μετακινήθηκε στην Τουρκία από τα Γιάννινα μαζί με την οικογένειά του, θα βρεθεί και πάλι στην πόλη, όπου γεννήθηκε!Στις 18 Ιουνίου μία ομάδα απογόνων ανταλλαγέντων από διάφορες περιοχές της χώρας, μεταξύ αυτών και ο Λουφτού θα βρίσκονται στα Γιάννινα, στα πλαίσια της εκδρομής που πραγματοποιεί το Ίδρυμα Αποδήμων Λοζάννης (LMV) που ιδρύθηκε το 2000 στην Κωνσταντινούπολη από μετανάστες, που βρέθηκαν στην Τουρκία και άρχισαν να οργανώνονται και να αναζητούν επαφές με την πατρίδα τους και τα προγονικά τους εδάφη.Έκτοτε έχουν γίνει κάπoιες σποραδικές επισκέψεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας από όπου οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους έφυγαν για την Τουρκία στα πλαίσια της ανταλλαγής, όμως η φετινή επίσκεψη θα είναι πιο οργανωμένη.Οι επισκέπτες από την Τουρκία θα ξεκινήσουν από τη Θεσσαλονίκη την περιοδεία στα προγονικά τους εδάφη, θα ακολουθήσουν η Έδεσσα, τα Γιαννιτσά, η Καστοριά και τελικός προορισμός θα είναι τα Γιάννινα.Όπως περιγράφεται και στο πρόγραμμα της επίσκεψης πρώτος σταθμός θα είναι το Δημοτικό Μουσείο (Τζαμί Ασλάν Πασά), δεύτερος ο τάφος του Αλή Πασά και το Βυζαντινό Μουσείο στην Ακρόπολη του Κάστρου, ενώ θα γίνει και περιήγηση στο Κάστρο.

Επικεφαλής ένας απόγονος του Εσάτ Πασά!
Πρωταγωνιστικό ρόλο όχι μόνο στην εκδρομή, αλλά και γενικότερα στην σύσταση του Ιδρύματος και στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης των σχέσεων των δύο πλευρών κατέχει ο Μπουλέντ Κοτσάμεμι, Τουρκογιαννιώτης κι αυτός, απόγονος του Εσάτ Πασά, που παρέδωσε την πόλη στον διάδοχο Κωνσταντίνο στην απελευθέρωση της το 1913.Ο Μπουλέντ ζει και εργάζεται στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν ξεχνά την καταγωγή του. Μάλιστα είναι ο δημιουργός ενός blog στο Ίντερνετ, με τίτλο το Yanya/Ioannina/Jannina στη διεύθυνση http://yanyafbk.blogspot.com/, όπου μιλά με νοσταλγία και θαυμασμό γα τη γη των προγόνων του, την οποία αισθάνεται και σαν την ιδιαίτερή του πατρίδα.Όπως αναφέρει σχετικά ο ίδιος στο blog του, αυτό δημιουργήθηκε για να φέρει σε επαφή τους Γιαννιώτες με τους Τουρκογιαννιώτες και να επιτευχθεί και η ανταλλαγή επισκέψεων και αναμνήσεων. «Οι επισκέψεις μας ενδυναμώνουν τους δεσμούς φιλίας και αγάπης των δύο λαών. Αυτή η επαναπροσέγγιση των μεταναστών και των δύο χωρών είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να γίνει για τους δύο λαούς», σημειώνει στο blog ο Μπουλέντ.Στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση αναφέρεται ακόμη, πως ο Μπουλέντ γνωρίζει πολλά πράγματα για τα σημερινά Γιάννινα, ενημερώνεται από το Ίντερνετ για διάφορα ζητήματα της πόλης, ενώ δηλώνει και οπαδός του ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ!Η πιο χαρακτηριστική πάντως «σφραγίδα» του Μπουλέντ για τη σχέση του με την ιδιαίτερη πατρίδα του και τον τόπο καταγωγής του, είναι το βιβλίο που ο ίδιος έχει γράψει με τίτλο "Yanya'nın Gözyaşları" (Δάκρυα των Γιαννίνων).Παραθέτει ακόμη αναλυτικά και βιογραφίες Τουρκογιαννιωτών, που έμειναν στην ιστορία της πόλης, διατελέσαντες στον Τουρκικό Στρατό ή στη Διοίκηση, όπως ο πρώτος δήμαρχος της πόλης μετά την απελευθέρωση που ήταν ο Γιαγιά Μπέης. Οι Τουρκογιαννιώτες που παραμένουν εν ζωή, αλλά και οι απόγονοί τους, που διατηρούν τη φλόγα της ελληνικότητας στην ψυχή τους, είναι ένα ακόμη παράδειγμα της πολυπολιτισμικότητας των Ιωαννίνων, μίας πόλης με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που χάθηκαν όμως είτε την περίοδο της ανταλλαγής του πληθυσμού, ως εφαρμογή της Συνθήκης της Λοζάννης είτε αργότερα κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, με τον εκτοπισμό της Εβραϊκής Κοινότητας των Ιωαννίνων.

Ποιοι ήταν
οι Τουρκογιαννιώτες
H πλειονότητα των Χριστιανών Ρωμιών κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας της Ελλάδας, παραμένει αποστασιοποιημένη ως προς τους Μουσουλμάνους αφέντες τους. Επιπλέον, σταδιακά σταματάει ο εκτουρκισμός των λαών της Ρωμανίας. Οι συνήθεις εξισλαμισμοί δεν καταλήγουν πλέον απαραίτητα και σε εκτουρκισμό. Έτσι σε περιοχές του Ελληνισμού όπως η Ήπειρος, θα δημιουργηθούν ακμαίες κοινότητες Μουσουλμάνων Ρωμιών που όμως επωμίζονται το έργο της καταδυνάστευσης των Χριστιανών στις περιοχές τους.Έτσι θα εμφανιστούν οι Τουρκοπόντιοι και οι Τουρκογιαννιώτες, ενώ ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι απόγονοί τους, διαβιούν ακόμα και σήμερα εξ ολοκλήρου εντός της κεμαλικής Τουρκίας.Τα Γιάννινα έμειναν σχεδόν πέντε αιώνες υπό τον τουρκικό ζυγό από το 1430 έως το 1913, διάστημα που ήταν αρκετά μεγάλο για να αλλάξει η ελληνική συνείδηση των κατοίκων τους, η δομή της κοινωνίας και φυσικά οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.Aντίθετα, οι Tούρκοι ήταν εκείνοι που αφομοιώθηκαν - σε μεγάλο βαθμό - και αποδέχτηκαν τη νέα πραγματικότητα.Ο χριστιανικός πληθυσμός των Ιωαννίνων υπερτερούσε πάντα του αντίστοιχου αριθμού των κατακτητών. Με το πέρασμα του χρόνου, δημιουργήθηκε ένας καινούργιος τύπος μουσουλμάνου οι Τουρκογιαννιώτες.Γεννημένοι στα Γιάννενα, στο Kάστρο οι περισσότεροι, έζησαν αρμονικά με τους Έλληνες. Πολλοί από αυτούς ήταν γόνοι μικτών γάμων, είχαν μητρική γλώσσα την ελληνική, που ήταν μέχρι το 1869 και η επίσημη κρατική, είχαν αποφοιτήσει από ελληνικά σχολεία και διέθεταν ανεξίθρησκη συνείδηση.

Ζωντανή σε ελάχιστους
η εθνική μνήμη
Το πέρασμα του χρόνου και οι μέθοδοι αφομοίωσης που συστηματικά αξιοποιήθηκαν, με πιο πρόσφατο τον κεμαλισμό, μπορεί να αλλοίωσαν, όμως δεν εξαφάνισαν την εθνική τους μνήμη.Δυστυχώς, οι απόγονοι των περισσοτέρων από αυτούς λογικά και απόλυτα φυσιολογικά, έχουν απολέσει την ελληνικότητά τους, κυρίως μέσω ενσωμάτωσης στο μετά Κεμάλ τουρκικό έθνος. Γνωστή εξαίρεση αποτελούν, προς το παρόν, οι εκτός Τουρκίας Μουσουλμάνοι Κρητικοί (Κιριτλήδες), που αφθονούν σε Δωδεκάνησα, Λιβύη, Αίγυπτο, Λίβανο, αλλά και στη Συρία, όπου επιβιώνουν σε θύλακα με επίκεντρο χωριό ονόματι Χαμιντιέ, παραδόξως προς τιμήν του γενοκτόνου Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίντ Β, που τους εγκατέστησε εκεί.Ίσως, οι Τουρκογιαννιώτες να αποτελέσουν μία ακόμη φωτεινή και ευχάριστη αν μη τι άλλο, εξαίρεση.

ΠΗΓΗ: '' ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ "
ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://troktiko.blogspot.com

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΩΔΩΝΗΣ

Το θέατρο της Δωδώνης είναι από τα μεγαλύτερα και καλύτερα σωζόμενα αρχαία ελληνικά θέατρα, με χωρητικότητα περίπου 18.000 ατόμων. Αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα του ιερού της Δωδώνης και για τον επισκέπτη, που έφθανε από το νότο, ήταν το εμφανέστερο μνημείο, που δέσποζε στο χώρο με τις καμπύλες επιφάνειες και τους επιβλητικούς αναλημματικούς τοίχους του. Κατασκευάσθηκε τον 3ο π.Χ. αιώνα, στο πλαίσιο του φιλόδοξου οικοδομικού προγράμματος που πραγματοποίησε ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου, προκειμένου να αναμορφώσει το πανελλήνιο ιερό και να του δώσει μνημειακό χαρακτήρα.

Το τεράστιο κοίλο του θεάτρου διαμορφώθηκε σε φυσική κοιλότητα στους πρόποδες του όρους Τόμαρος. Επειδή ήταν μεγαλύτερο σε διαστάσεις, δημιουργήθηκε επίχωση, την οποία συγκρατούσαν αναλημματικοί τοίχοι, κτισμένοι κατά το ισοδομικό σύστημα και ενισχυμένοι με έξι πύργους, που προσδίδουν στην πρόσοψη του θεάτρου μνημειακό χαρακτήρα. Οι δύο πλησιέστεροι προς την ορχήστρα πύργοι ήταν μεγαλύτεροι από τους άλλους, καθώς χρησίμευαν και ως κλίμακες για την άνοδο των θεατών στο άνω διάζωμα. Το κοίλο χωριζόταν με τέσσερις οριζόντιους διαδρόμους σε τρία τμήματα (19 σειρές εδωλίων το κάτω, 15 το μεσαίο και 21 το επάνω) και με δέκα κλίμακες σε εννέα κερκίδες. Η κατώτερη σειρά εδωλίων ήταν η λεγόμενη προεδρία, είχε λίθινα καθίσματα και προοριζόταν για τα επίσημα ή τιμώμενα πρόσωπα. Η πρόσβαση των θεατών στο κοίλο γινόταν με μεγάλες κλίμακες, που ξεκινούσαν από τις παρόδους, και η αποχώρησή τους από πλατιά έξοδο στην κορυφή της κεντρικής κερκίδας. Η ορχήστρα δεν αποτελούσε ολόκληρο κύκλο και είχε διάμετρο 18,70 μ. Στο κέντρο της ένας λαξευμένος βράχος αποτελούσε τη βάση του βωμού του Διονύσου, της θυμέλης. Η σκηνή του θεάτρου ήταν διώροφο, ορθογώνιο κτήριο με ισοδομική τοιχοποιία και διαστάσεις 31,20 x 9,10 μ. Στις άκρες του υπήρχαν δύο τετράγωνες αίθουσες, τα παρασκήνια, και μεταξύ αυτών τέσσερις πεσσοί. Στη νότια και βόρεια πλευρά της σκηνής διαμορφώθηκαν δωρικές στοές, οι οποίες περιέβαλλαν το δρόμο που οδηγούσε προς το ιερό, ενώ στο ανατολικό και δυτικό άκρο υπήρχαν οι πάροδοι, από τις οποίες εισέρχονταν οι θεατές και οι ηθοποιοί στην ορχήστρα.


Μετά την καταστροφή του ιερού της Δωδώνης από τους Αιτωλούς, το 219 π.Χ., το θέατρο, όπως και τα άλλα οικοδομήματα του ιερού, επανακατασκευάσθηκαν. Τότε το προσκήνιο έγινε λίθινο και μπροστά από τα παρασκήνια προστέθηκαν δύο μικρότερα δωμάτια, στην εξωτερική πλευρά των οποίων κτίσθηκαν δύο μνημειακά πρόπυλα με ιωνικούς ημικίονες. Με τη μορφή αυτή διατηρήθηκε το θέατρο ως το 167 π.Χ., όταν πλέον η Μακεδονία και η Ήπειρος καταλήφθηκαν από τους Ρωμαίους (Αιμίλιος Παύλος) και το ιερό καταστράφηκε πάλι. Η σκηνή του θεάτρου πυρπολήθηκε, όπως δείχνουν ίχνη φωτιάς, που διαπιστώθηκαν κατά τις ανασκαφές, και ανοικοδομήθηκε με την ανασύσταση του Κοινού των Ηπειρωτών το 148 π.Χ. Στη θέση των κιόνων, που βρίσκονταν μεταξύ των παρασκηνίων, κτίσθηκαν πλέον τοίχοι με ασβέστη και λιθάρια. Η κανονική μορφή του θεάτρου, όμως, δεν διατηρήθηκε για πολύ, αφού στα χρόνια του Αυγούστου, τον 1ο αι. π.Χ., το μνημείο διαμορφώθηκε σε αρένα. Αφαιρέθηκαν οι πρώτες σειρές εδωλίων και κτίστηκε ένας τοίχος ύψους 2,80 μ. για την προστασία των θεατών από τα άγρια ζώα, ενώ η ορχήστρα και η σκηνή καλύφθηκαν με επιχώσεις ύψους 0,50 μ. Η αρένα έφθανε μέχρι τη σκηνή και είχε ωοειδές σχήμα. Σε δύο τριγωνικά δωμάτια, που σχηματίσθηκαν από τον τοίχο προστασίας και τον τοίχο της σκηνής, φυλάσσονταν τα άγρια ζώα. Το θέατρο διατηρήθηκε με αυτή τη μορφή έως τα τέλη του 4ου αι. μ.Χ., οπότε και σταμάτησε να λειτουργεί.


Το μνημείο ανασκάφηκε αρχικά από τον αρχαιολόγο Κ. Καραπάνο, το 1875-1878. Αργότερα, ερεύνησαν το χώρο ο καθηγητής αρχαιολογίας Δ. Ευαγγελίδης με τον Σ. Δάκαρη (1929-1932), οι οποίοι συνέχισαν την ανασκαφική τους δραστηριότητα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμβάλλοντας και στην αναστήλωση του θεάτρου.







ΠΗΓΗ: odysseus.culture.gr
ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ: http://greece-foto.blogspot.com

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ........

'' Τα φημισμένα αρχοντικά ''

ΠΡΩΤΗ ΦΩΤΟ: Tο σπίτι του Νικολού Αργύρη στην περίφημη χαλκογραφία του Άγγλου αρχιτέκτονα Κόκερελλ (Charles Robert Cockerell, 1788-1863) που επισκέφτηκε τα Γιάννενα το 1813 και έμεινε στο φημισμένο αρχοντόσπιτο. Ο καλλιτέχνης αποδίδει έξοχα την ανατολίτικη ατμόσφαιρα και χλιδή που το χαρακτήριζε. Τα καλύτερα δωμάτια του σπιτιού ήταν οι ξενώνες, μεγάλοι και ψηλοί με χρωματικές ραβδώσεις στους τοίχους και κομψά στολίδια.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΩΤΟ: Το αρχοντικό του Αργύρη καταστράφηκε κατά την πυρκαγιά του 1820. Στη θέση του κτίστηκε ταπεινό κτίριο που σώζεται και σήμερα στην οδό Λόρδου Βύρωνος. Μαρμάρινη πλάκα υπενθυμίζει τη φιλοξενία του μεγάλου βάρδου στο προγενέστερο αρχοντικό.
ΤΡΙΤΗ ΦΩΤΟ: Το σπίτι του Πασά Καλού είναι ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα της παραδοσιακής γιαννιώτικης αρχιτεκτονικής και, ίσως, το μοναδικό καστρόσπιτο στην Ελλάδα. Και όμως σήμερα, βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση. Η εγκατάλειψή του είναι εμφανής, όπως μαρτυρεί και η φωτογραφία. Το υπερήφανο αρχοντικό με στωικότητα ανέχεται την ερήμωση, αφηγούμενο της δόξας του τη συναρπαστική του ιστορία.
ΤΕΤΑΡΤΗ ΦΩΤΟ: Το σπίτι του Πασά Καλού σε φωτογραφία του 1930, από το αρχείο του αείμνηστου φωτογράφου Απόστολου Βερτόδουλου. Τότε που το όμορφο αρχοντικό έσφυζε από ζωή, αν και ο χρόνος ήδη είχε αρχίσει να αφήνει τα σημάδια του. Το σαχνισί, ο εξώστης προς τη λίμνη και τα καφασωτά παράθυρα δίνουν ξεχωριστό χαρακτήρα στο αρχοντόσπιτο. Στην άλλη του πλευρά, που βρίσκεται μέσα στον οικισμό του Κάστρου, υπάρχει μεγάλος και κατάφυτος κήπος. Στην εποχή του Αλή η στάθμη της λίμνης έφτανε μέχρι το κατώφλι της τοξωτής πόρτας, από την οποία εισήλθε κρυφά ο Τεπελενλής, ως αυτόκλητος γαμπρός, για να κλέψει την όμορφη εγγονή του Πασά Καλού.
ΠΕΜΠΤΗ ΦΩΤΟ: Οι όψεις του αρχοντικού Πυρσινέλλα χαρακτηρίζονται από το εξέχον γείσωμα της στέγης με τις έντονες σκιές του, το οποίο σε συνδυασμό με τις προεξοχές του ορόφου θυμίζει τις όψεις των οικιών των Φαναριωτών της Κωνσταντινού-πολης που κτίστηκαν κατά τη βυζαντινή παράδοση.Οι κτιστοί αυτοί εξώστες από πολλούς εκλαμβάνονται ως τούρκικοι. Όμως, το γεγονός ότι ο τύρρανος της αρχαίας Αθήνας Ίππαρχος, λόγω της υπερβολικής χρήσης αυτών από τους αρχαίους Έλληνες, αναγκάστηκε να επιβάλει, το 520 π.Χ., βαριά φορολογία, πείθει για την ελληνικότητά τους.
ΕΚΤΗ ΦΩΤΟ: Η άλλη όψη του αρχοντικού του Πυρσινέλλα παρουσιάζει μια αυστηρή λιτότητα με την ανεπίχριστη τοιχοποιΐα, τα μικρά παράθυρα των χειμωνιάτικων δωματίων, τις ενδιάμεσες ξυλοδεσιές και τις πέτρινες καμινάδες.Ο αριστερά διακρινόμενος χαμηλός τοίχος ήταν στην αρχική μορφή του υψηλότατος και προσέθετε μυστηριακή ατμόσφαιρα στο επιβλητικό αρχοντικό. Το κτίριο χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό αρχιτεκτονικό διατηρητέο μνημείο το 1953.
ΕΒΔΟΜΗ ΦΩΤΟ: Εβδομήντα χρόνια πίσω, στα 1926, μας γυρίζει η φωτογραφία του Αριστοτέλη Ζάχου. Τότε που τα αυτοκίνητα ήταν άγνωστα και οι δρόμοι των Ιωαννίνων πλημμυρισμένοι από κισσό και γιασεμιά. Η γέφυρα του σπιτιού ρίχνει τη σκιά της στον πλακόστρωτο δρόμο, ενώ το οικόσημο πάνω από την καστρόπορτα μας θυμίζει την ευγενική καταγωγή του κτήτορά της. Το αρχοντικό του Ιωαννίδη και σήμερα ακόμη -έστω κι αν δεν υπάρχει- αποτελεί σημείο αναφοράς στενά συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων των Ιωαννίνων. Η γέφυρά του ήταν γνωστή ως... η ''γέφυρα των στεναγμών'', έκφραση που άρεσε ιδιαίτερα στους παλαιούς γιαννιώτες.
ΟΓΔΟΗ ΦΩΤΟ: Ορφανεμένη η πέτρινη αυλόπορτα του αρχοντικού του Ιωαννίδη στέκεται σιωπηλή για να θυμίζει μια μάχη που χάθηκε. Τη μάχη ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Με τη χρωματιστή "προστασία" του γυάλινου κτιρίου που την αναδεικνύει σε όλο της το μεγαλείο. Οι αυλόπορτες των αρχοντικών είχαν πάντοτε στέγη και ήταν μεγάλων διαστάσεων. Συνήθως στο υπέρθυρο σκαλίζονταν το έτος κατασκευής και, συχνά, το όνομα του ιδιοκτήτη.
ΕΝΑΤΗ ΦΩΤΟ: Η οδός Παύλου Μελά μπορεί και σήμερα να καυχιέται για τα ωραία σπίτια που διασώθηκαν.Άλλοτε είχε έντονα μεγαλοαστικό χαρακτήρα. Η φωτογραφία διηγείται με το δικό της τρόπο την ιστορία του αρχοντικού του Γεωργίου Νούλη, που φαίνεται ότι θα νικηθεί και αυτό από το χρόνο και την εγκατάλειψη.Tο αρχοντικό είναι τριώροφο. Στο ισόγειο, αριστερά ήταν τα δωμάτια του υπηρετικού προσωπικού, δεξιά τα κελάρια και προς την μεριά της αυλής η μεγάλη κουζίνα με τους κτιστούς φούρνους. Στον πρώτο όροφο ήταν η καλοκαιρινή τραπεζαρία, το καθιστικό και τα υπνοδωμάτια, ενώ στο δεύτερο η χειμωνιάτικη προσηλιακή τραπεζαρία και το μεγάλο σαλόνι με τη ζωγραφική διακόσμηση. Σήμερα διατηρούνται τα δύο, από τα τρία, περίτεχνα τζάκια της οικίας.
ΔΕΚΑΤΗ ΦΩΤΟ: Τα πέτρινα στηρίγματα του εξώστη και του ορόφου, που είναι από πελεκητή πέτρα, δείχνουν καλαισθησία και αγάπη για το ωραίο. Το σπίτι του Σταμάτα, το ισόγειο του οποίου δεν κατοικείται, είναι από τα διασημότερα παραδοσιακά κτίρια των Ιωαννίνων που διασώθηκαν και αναφέρεται σε όλα τα εγχειρίδια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Όμως και αυτό το αρχοντικό φαίνεται ότι έχει ζοφερό μέλλον. Τα περισσότερα αρχοντόσπιτα των Ιωαννίνων έχουν υποστεί, κατά καιρούς, διάφορες επεμβάσεις των απογόνων των αρχικών κτητόρων, που είχαν ως αποτέλεσμα να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας και η μορφή τους.


ΠΗΓΗ: http://cultureportalweb.uoi.gr